یک اتفاق امنیتی در شبکه Liquid نشان داده که برای از دست رفتن بیت‌کوین، لزوماً لازم نیست کلید خصوصی کاربران به سرقت برود. در ۶ سپتامبر، نزدیک به ۴۰۰۰ بیت‌کوین از ذخایر Liquid خارج شد؛ در حالی که کلیدهای خصوصی مورد استفاده برای تأیید تراکنش‌ها دزدیده نشده بودند. مشکل از نرم‌افزاری بود که یک برداشت غیرمجاز را تأیید کرد.

Liquid یک اکوسیستم مبتنی بر بیت‌کوین است که کاربران در آن بیت‌کوین خود را به یک ذخیره مشترک منتقل می‌کنند و در مقابل، توکنی به نام L-BTC دریافت می‌کنند. هر L-BTC قرار است نماینده یک بیت‌کوین باشد. طبق بررسی TRM Labs، مهاجمان از یک نقص نرم‌افزاری استفاده کردند تا L-BTCهایی بدون پشتوانه ایجاد کنند و سپس آنها را با بیت‌کوین واقعی موجود در ذخیره مبادله کنند.

این اتفاق یک نکته مهم درباره امنیت ارز دیجیتال را برجسته می‌کند: محافظت از کلیدهای خصوصی، اگرچه ضروری است، اما به‌تنهایی کافی نیست. حتی اگر هیچ مهاجمی کلیدها را سرقت نکرده باشد، یک نرم‌افزار معیوب می‌تواند اطلاعات اشتباه را معتبر تشخیص دهد و در نهایت باعث انتقال دارایی شود؛ درست مانند زمانی که چند نفر یک پرداخت را تأیید می‌کنند اما همه آنها بر اساس موجودی اشتباه تصمیم گرفته‌اند.

اما سؤال مهم بعدی این است: چه کسی باید خسارت را پرداخت کند؟ وجود بیمه برای یک شرکت کریپتویی الزاماً به این معنی نیست که تمام خسارت مشتریان جبران خواهد شد. نوع بیمه، شرایط قرارداد، سقف پوشش و اینکه بیمه دقیقاً زیان چه کسی را پوشش می‌دهد، اهمیت زیادی دارد. حتی ممکن است شرکت بیمه بخشی از خسارت را پرداخت کند اما همچنان مقداری از زیان بر عهده شرکت یا مشتری باقی بماند.

موضوع دیگر، تفاوت بین جبران دلاری و جبران بیت‌کوینی است. برای مثال، اگر یک بیت‌کوین در زمان حادثه ۸۰ هزار دلار ارزش داشته باشد و جبران خسارت بر اساس همین مبلغ تعیین شود، اما هنگام پرداخت قیمت بیت‌کوین به ۱۰۰ هزار دلار رسیده باشد، ۸۰ هزار دلار دیگر معادل یک بیت‌کوین نیست. بنابراین نوع محاسبه خسارت می‌تواند مشخص کند که ریسک نوسان قیمت بر عهده چه کسی قرار می‌گیرد.

در پرونده Liquid، طبق بررسی Bitquery، حدود ۳۴۰۰ بیت‌کوین در ۷ سپتامبر بازگردانده شد. با این حال، بازگشت بخشی از دارایی‌ها لزوماً مشخص نمی‌کند که مسئول جبران خسارت چه کسی است یا در صورت وجود کسری، چه نهادی باید آن را پرداخت کند.

در نهایت، این حادثه نشان می‌دهد که در خدمات حضانتی و نگهداری رمزارز، امنیت فنی و بیمه دو موضوع متفاوت هستند. امنیت احتمال وقوع سرقت یا از دست رفتن دارایی را کاهش می‌دهد، اما بیمه و تعهدات قراردادی مشخص می‌کنند که اگر حادثه‌ای رخ داد، زیان مالی چگونه میان شرکت، بیمه‌گر و مشتری تقسیم می‌شود.