پرداخت حقوق با استیبل‌کوین‌ها می‌تواند انتقال دستمزد، به‌ویژه در پرداخت‌های بین‌المللی، را سریع‌تر و ارزان‌تر کند؛ اما دریافت پول در کیف پول به این معنی نیست که کارمند می‌تواند فوراً از آن برای پرداخت اجاره، خرید یا سایر هزینه‌ها استفاده کند. تبدیل استیبل‌کوین به پول محلی، برداشت از صرافی و انتقال به حساب بانکی ممکن است هزینه‌هایی ایجاد کند که بخشی از حقوق واقعی کارمند را کاهش دهد. 

برای مثال، اگر فردی ۲ هزار دلار USDC به‌عنوان حقوق دریافت کند و مجموع هزینه تبدیل و برداشت یک درصد باشد، تنها ۱,۹۸۰ دلار برای او باقی می‌ماند. البته نرخ یک درصد صرفاً مثال CryptoSlate است و به‌عنوان کارمزد فعلی بازار مطرح نشده است. نکته اصلی این است که هزینه نهایی دریافت حقوق باید در کنار کارمزد انتقال بلاکچین محاسبه شود. 

موضوع فقط کارمزد نیست. نرخ تبدیل ارز نیز اهمیت دارد. کارمندی که در کشوری با واحد پولی متفاوت زندگی می‌کند، ممکن است حقوق خود را به یک استیبل‌کوین دلاری مانند USDC دریافت کند و بعد برای پرداخت هزینه‌های روزمره آن را به پول محلی تبدیل کند. در این حالت، تغییر نرخ دلار در برابر پول محلی می‌تواند ارزش واقعی حقوق او را تغییر دهد. 

از طرف دیگر، پرداخت حقوق با رمزارز باعث حذف تعهدات قانونی، مالیاتی و بیمه‌ای کارفرما نمی‌شود. شرکت‌ها همچنان باید میزان دستمزد، مالیات، کسورات و الزامات گزارش‌دهی را مطابق قوانین محل فعالیت رعایت کنند. شرکت‌هایی مانند Galaxy Payroll Group و Deel نیز در حال توسعه یا ارائه خدمات پرداخت حقوق با استیبل‌کوین هستند. 

دسترسی به پول نیز یک چالش دیگر است. ممکن است کارمند USDC را در کیف پول خود داشته باشد، اما برای تبدیل آن به پول نقد به یک صرافی یا سرویس دیگر نیاز پیدا کند. محدودیت حساب، تأخیر برداشت یا مشکلات مربوط به بازخرید مستقیم USDC می‌تواند باعث شود پولی که روی کیف پول دیده می‌شود، بلافاصله قابل استفاده نباشد.

در نتیجه، مزیت اصلی پرداخت حقوق با استیبل‌کوین فقط سرعت انتقال روی بلاکچین نیست. معیار مهم‌تر این است که کارمند در نهایت چه مقدار از حقوق خود را می‌تواند بدون هزینه اضافی و در چه مدت زمانی خرج کند. استیبل‌کوین‌ها می‌توانند هزینه پرداخت‌های بین‌المللی را کاهش دهند، اما اگر هزینه تبدیل و برداشت به کارمند منتقل شود، بخشی از این مزیت از بین می‌رود.