اگر عامل‌های هوش مصنوعیِ بلندمدت یا «جاودانه» آغاز به پس‌انداز بیت‌کوین کنند، نمایشِ فعلیِ فرض‌های انسانی دربارهٔ زمان و کلیدِ از‌دست‌رفتنی تغییر خواهد کرد: آن‌ها با تخفیف زمانی نزدیک به صفر منتظر پنجره‌های کارمزد می‌مانند، UTXO‌های کوچک نگه می‌دارند و فقط در دوره‌های کم‌هزینه ادغام می‌کنند؛ این رفتار ممپول و الگوی درآمد ماینرها را به دوره‌های آرام و انفجارهای دوره‌ای بدل می‌سازد، مجموعهٔ UTXO را بزرگ‌تر می‌کند و فشار فنی بر نودها را زیاد می‌کند. بسته به اینکه عامل‌ها روی لایهٔ پایه بمانند یا به لایه‌های خصوصی و استیبل‌کوین‌ها منتقل شوند، بیت‌کوین می‌تواند نقشِ ذخیرهٔ بلندمدتِ «خزاین ماشینی» را بازی کند، یا اینکه عامل‌ها راه‌های برنامه‌پذیرتر و محرمانه‌تر را برگزینند؛ سیاست‌گذاری در زمینهٔ آستانهٔ گردوغبار، package relay و قراردادهای حفاظتی می‌تواند رفتارهای بالقوه را شکل دهد. نهایتاً، پرسش کلیدی این است که آیا انسان‌ها می‌خواهند اکثریت ذخایرِ بلندمدت را به نهادهای جاودانه واگذار کنند یا قانون و طراحی تکنیکی مانعِ تجمعِ مطلقِ قدرت اقتصادیِ ماشینی شود.