برای سال‌ها فرض بر این بود که اتریوم همان زنجیره‌ای است که نهادهای مالی بزرگ انتخاب می‌کنند، چون بزرگ‌ترین و محبوب‌ترین شبکهٔ قرارداد هوشمند است.

اما با رشد توکنیزه‌سازی دارایی‌ها، بعضی‌ها می‌پرسند: ممکن است وال‌استریت در عمل سولانا را انتخاب کند؟ دلیلش این است که سولانا بسیار سریع است، کارمزدهایش تقریباً ناچیز است و نهاییّت تراکنش‌ها در آن زیر ثانیه است — ویژگی‌هایی که برای عملیات مالی نهادی مهم‌اند.

واقعیت فعلی اما این است که سولانا هنوز از نظر تراکنش‌های اقتصادی و حجم پردازشی فاصلهٔ زیادی با بازارهای سنتی مثل نزدک دارد؛ شبکه عملاً حدود ۲۸۴ تراکنشِ کاربر-محور در ثانیه ثبت می‌کند، نه ۳۰۰۰ اعلام‌شده.

توسعه‌دهندگان می‌گویند آپگریدهای آینده عملکرد را بهتر می‌کند، اما معلوم نیست این به سطحِ قابل‌اطمینانِ بازارهای مالی برساند یا نه.

محاسبات و مدل‌سازی‌های جدید نشان می‌دهد اگر بازار توکنیزه‌شدهٔ جهانی خیلی بزرگ شود (مثلاً ۱۰–۱۶ تریلیون دلار تا ۲۰۳۰) و اگر سولانا بتواند بخشی از آن را بگیرد، ارزش شبکه می‌تواند بسیار بالا برود — حتی تا حدود چندصد میلیارد دلار.

در نهایت: اتریوم هنوز از نظر امنیت، ابزار و شناختِ مقرراتی برتر است، اما اگر توکنیزه‌سازی واقعی رشد کند، معیارهای انتخاب زنجیره بیشتر به عملکرد و هزینهٔ اجرا مربوط خواهد شد؛ در این رقابت، سولانا شانس‌هایی دارد اما راهی طولانی در پیش است.