تنش میان آمریکا و ونزوئلا در مسیر حمل‌ونقل نفت، نشان داد که بازارهای جهانی هنوز به شدت به گلوگاه‌های فیزیکی وابسته‌اند. توقیف نفتکش‌ها باعث شد عرضه نفت با تأخیر و اصطکاک بیشتری انجام شود و همین احتمالِ اختلال، قیمت نفت را بالا برد. اما واکنش مهم‌تر از سمت طلا آمد؛ جایی که سرمایه‌گذاران در برابر نااطمینانی ژئوپلیتیکی و اقتصادی، به قدیمی‌ترین دارایی امن پناه بردند و قیمت طلا به رکورد تاریخی جدید رسید.

در چنین فضایی، فقط «خود طلا» مهم نیست، بلکه «نحوه نگهداری و جابه‌جایی آن» هم اهمیت پیدا می‌کند. بخشی از سرمایه‌گذاران به سمت طلای توکنیزه‌شده رفتند؛ دارایی‌ای که قیمتش معادل طلاست اما می‌تواند مثل استیبل‌کوین، ۲۴ ساعته و سریع جابه‌جا شود. این ابزار هنوز به خزانه و قانون وابسته است، اما برای زمانی که سرعت و دسترسی مهم است، جذابیت دارد.

در کنار آن، بیت‌کوین نیز نقش متفاوتی ایفا کرد؛ نه به‌عنوان طلا، بلکه به‌عنوان دارایی‌ای که بدون واسطه، تعطیلی و اجازه، تسویه می‌شود. نتیجه این شرایط این است که سرمایه‌گذاران دیگر به یک دارایی واحد بسنده نمی‌کنند و پوشش ریسک را لایه‌لایه می‌چینند: طلا برای اعتبار تاریخی، طلای دیجیتال برای تحرک سریع، و بیت‌کوین برای زمانی که مهم‌ترین چیز، «تسویه شدن بدون گیر کردن» است.