تا امروز حدود ۲.۵۷ میلیون بیت‌کوین در ETFها و خزانهٔ شرکت‌های عمومی نگه‌داری می‌شود؛ این رقم از موجودیِ حدود ۲.۰۹ میلیون BTC در صرافی‌ها بیشتر است. به‌عبارت دیگر، بزرگ‌ترین بخشِ عرضهٔ قابل‌فروش سریع دارد از صرافی‌ها به صندوق‌های نظارتی و خزانه‌های شرکتی منتقل می‌شود.

این انتقال ساختار بازار را تغییر داده: عرضهٔ قابل‌فروش سریع (Exchange float) کوچک‌تر و واکنشی‌تر است؛ عرضهٔ ETF کندتر و تحت‌قوانین بک‌اندِ ایجاد/بازخرید عمل می‌کند؛ عرضهٔ شرکتی هم به شرایط بازار سرمایه حساس است و در شرایط استرس می‌تواند منجر به فروش‌های بزرگ شود. بنابراین فروشندهٔ مرزی حالا ممکن است یک صندوق تحت قوانین، خزانهٔ شرکتی یا متولی نهادی باشد نه یک معامله‌گر خرد.

راه‌اندازی ETFها بازار مشتقات را هم تغییر داده؛ بیس بین اسپات و فیوچرز ابزاری برای آربیتراژ و هج شده و جریان‌های ظاهری فروش گاهی مکانیکی‌اند (بازخرید و پوشش شورت) نه ناشی از تغییر اعتقاد بلندمدت.

نوسان تحقق‌یافته کاهش پیدا کرده و نقدشوندگی عمق گرفته، چون بازیگران نهادی انضباط اجرایی و سازوکارهای گزارش‌دهی دارند. اما تمرکز دارایی در چند بازیگر بزرگ بدین معنی است که یک موج بازخرید یا لیکوئیدیشن بزرگ می‌تواند بازار را شدیدتر تکان دهد.

ETFها روزمرهٔ نوسان را کاهش می‌دهند ولی مانع سقوط‌های بزرگ نیستند؛ آن‌ها فشار فروش را به زمان و کانال‌های مختلف منتقل می‌کنند. در نهایت بازار بیت‌کوین از «بازار صرافی‌محور» به «بازار صندوق-و-خزانه‌محور» در حال تبدیل است — تغییری ساختاری که فرصت‌ها و خطرات جدیدی با خود آورده است.