در سال ۲۰۲۵ عدد بزرگ «۱۵۰ میلیارد دلار لیکوییدیشن» بیشتر از آنکه نشانه یک بحران دائمی باشد، نشان داد بازار کریپتو چطور به‌صورت خودکار ریسک را تخلیه می‌کند. چون امروز قیمت‌ها بیشتر در بازار مشتقات شکل می‌گیرند نه اسپات، لیکویید شدن معامله‌گران اهرمی تبدیل به یک اتفاق روزمره شده است؛ چیزی شبیه هزینه‌ای که بازار برای استفاده از اهرم می‌گیرد.

اما مشکل از جایی شروع شد که اهرم‌ها بیش از حد در یک جهت جمع شدند. بیشتر معامله‌گران روی رشد بازار شرط بسته بودند، اوپن اینترست به رکورد رسیده بود و نقدینگی در آلت‌کوین‌های کوچک ضعیف بود. در این شرایط، یک شوک بیرونی مثل تصمیم سیاسی آمریکا در اکتبر کافی بود تا تعادل به‌هم بخورد.

با افت اولیه قیمت، موج لیکوییدیشن‌ها فعال شد. صرافی‌ها پوزیشن‌ها را بستند، قیمت پایین‌تر رفت، و این افت قیمت حساب‌های بیشتری را وارد محدوده لیکوییدیشن کرد. سازوکارهایی مثل ADL که برای محافظت طراحی شده‌اند، به‌جای مهار بحران، آن را تشدید کردند؛ چون حتی پوزیشن‌های سودده هم به‌طور اجباری بسته شدند و نقدینگی بیشتر از بازار خارج شد.

نتیجه این شد که بیت‌کوین و اتریوم افت کنترل‌شده‌تری داشتند، اما آلت‌کوین‌های کوچک با سقوط‌های ۵۰ تا ۸۰ درصدی روبه‌رو شدند. با اینکه بازار «نترکید» و زنجیره ورشکستگی شکل نگرفت، اما مشخص شد رفتار قیمت بیش از آنکه تابع خبر و احساسات باشد، به زیرساخت، اهرم و منطق لیکوییدیشن وابسته است.

جمع‌بندی ساده این است: در بازار فعلی کریپتو، لیکوییدیشن یک حادثه نیست؛ یک ویژگی دائمی است. تا وقتی مشتقات، اهرم بالا و نقدینگی متمرکز وجود دارد، همین سازوکار می‌تواند در شرایط بد کلان، از یک ابزار نظم‌دهنده به موتور اصلی سقوط قیمت تبدیل شود.