بسیاری از اوکراینی‌ها صبح‌ها اول از همه نقشهٔ جنگ را چک می‌کنند. DeepStateMap.Live، یک پروژهٔ داوطلبانه و مبتنی بر اطلاعات باز، نشان می‌دهد کدام مناطق تحت کنترل‌اند و کجا خطر بیشتر است. این نقشه برای مردم و نیروهای دفاعی حیاتی است و تیمِ آن با وزارت دفاع همکاری می‌کند تا داده‌ها دقیق باشند.

حالا تصور کنید همان نقشه روی کرهٔ سه‌بعدیِ PolyGlobe بیفتد و آیکون‌های Polymarket را نشان دهد؛ وقتی موس را روی شرط می‌گذارید، ناحیهٔ دقیقِ حل‌وفصل نمایش داده می‌شود. این یعنی جایی که خانوادهٔ کسی زندگی می‌کنند ممکن است دقیقا محلِ شرطِ یک قمارباز باشد.

یک تیم ناشناس PolyGlobe را طوری طراحی کرده بود که بدون اجازهٔ DeepState، نقشه را داخل داشبورد شرط‌بندی گذاشته باشد. DeepState سریع واکنش نشان داد و گفت این استفاده بدون مجوز غیرقابل‌قبول است. PolyGlobe (Pentagon Pizza Watch) عذرخواهی و ادغام را حذف کرد، اما بحث بزرگ‌تر دربارهٔ این است که آیا داده‌های جنگیِ باز باید به‌عنوان مادهٔ اولیهٔ بازارهای شرط‌بندی استفاده شوند یا نه.

Polymarket بازارهای زیادی دربارهٔ جنگ دارد — صدها قرارداد و نزدیک به ۱۰۰ میلیون دلار حجمِ معامله در یک ماه. قراردادها از نقشه‌های تعاملی مثل ISW و DeepState برای تعیینِ نتیجه استفاده می‌کنند. برای برخی، این‌ها ابزار اطلاعاتی‌اند؛ برای دیگران، محصولِ مالی که روی سرنوشتِ مردم شرط بسته می‌شود.

مشکل این است که وقتی ابزارهای انسان‌دوستانهٔ جنگ به ابزارِ کسب سود تبدیل می‌شوند، تیم‌های داوطلب باید وقت بیشتری صرف مدیریت دسترسی و حفاظت از داده کنند و کمتر وقت برای بهبودِ خدمات حیاتی خواهند داشت. در نهایت، ممکن است پروژه‌ها API را بسته یا دقیقیت را کم کنند؛ نتیجهٔ این کار به ضرر امدادگران، خبرنگاران محلی و خانواده‌هایی خواهد بود که به دادهٔ باز برای نجات و تصمیم‌گیری روزمره‌شان نیاز دارند.

در یک سمت، طرفداران بازارهای پیش‌بینی می‌گویند بازارها اطلاعات را تجمیع می‌کنند؛ در سمت دیگر، پیامد عملی این است که زندگیِ مردم و قمارِ پولی روی همان نقشه‌ها تلاقی می‌کند — و این اعتمادی را که نگه‌داشتن اطلاعات باز بر آن بنا شده، تضعیف می‌کند.