در مالزی، برای پیدا کردن مزرعه‌های غیرقانونی استخراج بیت‌کوین از آسمان شروع می‌کنند: پهپادها شب‌ها روی مناطق صنعتی و خانه‌های متروکه می‌چرخند و با دوربین حرارتی به‌دنبال نقاط داغی می‌گردند که نشان‌دهندهٔ دستگاه‌های استخراج روشن است.

پلیس هم با حسگرهای دستی و گزارش‌های مردمی دنبال مصرف برق غیرطبیعی می‌گردد — حتی گاهی مردم با شنیدن صدای «پرنده» تماس می‌گیرند و معلوم می‌شود صدا پخش می‌شده تا سر و صدای دستگاه‌ها را مخفی کند.

بین ۲۰۲۰ تا آگوست ۲۰۲۵، بیش از ۱۳ هزار محلِ سرقت برق برای استخراج شناسایی شده و تنگا ناسیونال و وزارت انرژی خسارتی معادل چند میلیارد رینگیت گزارش کرده‌اند. با بالا رفتن قیمت بیت‌کوین، تعداد این عملیات‌ها هم زیاد شده است.

متخلفان اغلب از مکان به مکان می‌روند، لوازم‌شان را پشت سپرهای حرارتی پنهان می‌کنند و جلوی درها دوربین و حفاظت نصب می‌کنند تا یورش‌ها را سخت کنند. شرکت برق با کنتورهای هوشمند در سطح ترانسفورمر، پهپادهای حرارتی و دیتابیسی از محل‌ها و مالک‌ها، دنبالِ سرنخ می‌رود تا هدفمندتر با این شبکهٔ سرقت برق مبارزه کند.

اقتصاد ماجرا ساده است: برق یارانه‌ای و نسبتاً ارزان باعث می‌شود استخراج‌کنندگان انگیزه داشته باشند که کنتورها را دستکاری کنند. در بسیاری از موارد کابل‌ها قبل از کنتور وصل شده‌اند تا مصرف واقعی ثبت نشود. قانون مجازات دارد اما ساختارهای سندیکایی و ثبت به‌نام شرکت‌های صوری کار پلیس را پیچیده می‌کند.

پس از هر موج پاک‌سازی، هش‌پاور معمولاً به مکان‌های ارزان یا کم‌نظارت بعدی مهاجرت می‌کند — همین الگو قبلاً پس از ممنوعیت چین رخ داد. حالا مالزی در تلاش است با استفاده از فناوری و هماهنگی بین‌دستگاهی از شبکه و برنامه‌های بزرگ‌تری مثل مراکز داده و گذار انرژی محافظت کند.