استیبل‌کوین USD1 وابسته به WLFI در ۲۳ فوریه برای چند دقیقه به ۰.۹۹۴ دلار سقوط کرد و سریع برگشت، اما همین لغزش کوتاه نشان داد حتی استیبل‌کوینی با پشتوانه کامل دلاری و ارتباطات سیاسی هم از شوک‌های ناگهانی در امان نیست. مشکل از ذخایر نبود، بلکه از ساختار بازار بود: استیبل‌کوین‌ها در بازار اولیه با دلار قابل بازخریدند، اما در بازار ثانویه قیمتشان بر اساس عرضه و تقاضا نوسان می‌کند. تمرکز ۹۳ درصدی عرضه روی بایننس ریسک گلوگاهی ایجاد کرده و هر موج ترس می‌تواند قبل از ورود آربیتراژورها باعث تخفیف قیمتی شود. تجربه‌های قبلی مثل سقوط USDC در بحران بانکی نشان داده اگر دسترسی به بازخرید مختل شود، حتی دارایی‌های کاملاً پشتیبانی‌شده هم می‌توانند افت شدیدتری را تجربه کنند. پیام اصلی این رویداد ساده است: در بازار استیبل‌کوین‌ها اعتماد و نقدشوندگی از خودِ ترازنامه مهم‌ترند، و هر لغزش—even کوچک—هشداری درباره شکنندگی ساختار محسوب می‌شود.